Ang Nakakagulat na Kwento ng Unang Pasko sa Pilipinas

RoadNews TRIVIA ni Darwell Baldos

Alam mo ba na ang ating pinakamamahal na Kapaskuhan ay may isang napaka-espesyal at medyo misteryosong simula?

May dalawang kwento kung saan at kailan unang ipinagdiwang ang Pasko sa ating bansang Pilipinas. Ayon sa opisyal na mga tala ng kasaysayan, ang unang dokumentadong pagdiriwang ay naganap noong Disyembre 1565 sa Fort San Pedro sa Cebu. Ito’y pagkatapos ng pagdating ni Miguel Lopez de Legazpi at ang pagtatatag ng unang permanenteng paninirahang Espanyol.

Subalit, may isang nakakamanghang alamat na nagsasabing mas maaga pa rito, noong Disyembre 25, 1324, ay nagdaos na ng isang Misa ang isang Italyanong misyonaryong si Paring Odoric sa Bolinao, Pangasinan. Ibig sabihin, halos 240 taon bago pa dumating ang mga Espanyol sa Cebu, ay maaaring narinig na ang unang “Gloria in excelsis Deo” sa ating bayan! Bagama’t itinuturing itong alamat ng maraming historyador, ang kwentong ito ay nagpapakita ng sinaunang pagnanais ng ating mga ninuno para sa espiritwal na koneksyon.

Ngunit mas kahanga-hanga kaysa sa petsa ay kung paano natin lubos na inangkin at hinubog ang pagdiriwang na ito. Isipin mo ang madilim na kalangitan bago mag-umaga noong 1668. Sa lamig at katahimikan ng madaling-araw, nagsisimula nang magtipun-tipon ang mga magsasaka at kanilang pamilya sa harap ng simbahan. Ito ang pinakaunang Simbang Gabi, o Misa de Gallo, na ipinakilala ng mga paring misyonaryong galing sa Mexico.

Ang maganda rito, ang tradisyong ito ay hindi lamang basta ipinataw; ito’y inayon sa ating kinaugaliang pamumuhay. Inilipat ang Misa sa madaling-araw upang bigyang-puwang ang mga magsasaka na magsimba bago magtungo sa bukid. At pagkatapos ng misa, ang pinakahihintay na bahagi: ang paghimay ng mainit-init, malambot, at mabangong bibingka.

Ang bibingka mismo ay isang buhay na testamento sa ating kakayahang magsama ng mga kultura. Ang konsepto ng pagluluto ng kakanin mula sa galapong ay mula pa sa ating mga ninuno bago ang kolonisasyon. Nang dumating ang mga Espanyol, idinagdag nila ang kanilang mga sangkap tulad ng itlog, gatas, at mantikilya, na nagbigay ng bagong lasa at tekstura. At nang sumapit ang panahon ng mga Amerikano, ipinakilala ang baking powder at modernong hurno, na nagpabilis at nagpadali sa pagluluto. Ang bawat subo ng bibingka sa umaga ng Simbang Gabi ay hindi lamang pagpapasalamat sa pananampalataya; ito ay simbolo ng pagiging matatag, pagkamalikhain, at pagyakap ng Pilipino sa mga bagong biyayang dala ng kasaysayan.

Kaya’t sa tuwing maririnig natin ang mga awiting pamasko, masdan ang mga parol, o magsalo sa Noche Buena, tandaan natin na ang diwa ng ating Pasko ay bunga ng mahigit 450 taon ng pagbabago at pagmamahal. Ito ay patunay na ang Pilipino, anuman ang dala ng panahon, ay may pambihirang kakayahang gawing tunay na atin ang anumang tradisyon, pinapanday ito sa init ng ating puso, ginagawang mas masaya, mas masagana, at puno ng pag-ibig para sa pamilya at sa Maykapal. Iyan ang tunay na regalong Pamasko ng ating lahi: ang magiliw at matibay na pananampalataya na sumisilip sa bawat umaga ng Simbang Gabi, nag-iinit sa bawat piraso ng bibingka, at nagbibigkis sa bawat Pilipino sa buong mundo. Maligayang Pasko mula sa nakaraan patungo sa iyong kasalukuyan!